İNSANLIK KALPTE BAŞLAR...
15/5/2008
İNSANLIK KALPTE BAŞLAR
“ Bu Âdem dedikleri el ayakla baş değil;
Âdem manaya derler; suret ile baş değil.”
Bir elbise, fönlü bir saç, etkileyici bir
bakış, şık ayakkabılar… İşte kendisi bu tılsımlı sıfatlardan ibaret olan,
mutluluğu avare avunması vitrinlerde arayan, dışı hoş, içi boş suretler…
Düşünüyorum da kalmış mıdır hala, yüreğini
gözbebeklerinde taşıyan, insanlığın “göz” den değil, “öz”den geçtiğini bilen
insanlar.
İnsanoğlu ne kadar unutkan değil mi? Ne çabuk
unutuyoruz bir damla sudan yaratıldığımızı ve sonra bir damla menfaat için
şeytana sattığımız insanlığımızı…
Hani insanlık yüreğimizdeydi, hani en önemli
şey içimizdeki güzelliklerdi. Öyleyse bu gördüklerim ne? Güzellik ne zamandan
beri bedeni saran bir kumaş parçasından ibaret sayılır oldu? Yoksa benim
söylediklerim birer düş müydü? Masallarda mı kaldı “dünya görüşünün
kirletmediği” iyi insanlar? Kaf Dağı’nın ardına mı saklandı içimizdeki
melekler? Sanırım öyle oldu… İyilikler masallarda, hayallerim çarmıha gerilmiş
bir insanın yaşanmamışlıklarında kaldı…
“Bana göre insanlık ne yaştadır ne başta,
Ne alınan maaşta ne giyilen kumaşta..
İnsanlık başka bir şey bana göre bambaşka,
İnsanlık kalpte başlar bana göre en başta.”
_Gökç€_
Yorum yaz! :: Arkadaşına Gönder!
0 yorum yazılmıştır